- ఫలభ్రాంత్యా వహ్న శలభమివ వేగా న్నిపతితం
సుఖాఖాసప్రాయే విరన పరిణామేతి. తివిషమే
భవే స్వర్గ భ్రాంత్యా ప్రసిత మవినీతం జనని! మాం
స్వయం నాశోద్యుక్తం సదయహృదయే! పాహివరదే ! ॥
తా॥ అమ్మా! నేను నిప్పును చూచి పండనుకుని భ్రమించి నిప్పుల్లో పడిన మిడుతలాంటివాణ్ణి. సుఖాలన్నీ చివరికి దుఃఖాలకే దారితీస్తాయని తెలియక స్వయంగా నాశనాన్ని కొని తెచ్చుకుంటున్నాను.
దయగల తల్లీ! నువ్వే సన్ను (దయతో) కాపాడాలి.
- శివే! నానాభీమవ్యనన కరినాశౌఘ నిహతః
పరాగప్రాయో మే హృదయముకురో భూ చ్ఛకలిత:
కథం ద్రష్టాల స్మ్వస్మిన్ తవ మధురరూపం భవహరం
ఐత! వ్యర్ధాన్ ప్రాణాన్ హర పరమశాంతి చ నయమామ్ ॥
తా॥ అమ్మా! నేను వ్యసనాలనే కఠినమైన రాళ్ళగుట్టల్లో పడి నలిగిపోయాను. నా హృదయమనే అద్దం దుమ్ముతో నిండిపోయింది, పగిలి ముక్కులైంది.
అయ్యో! తల్లీ ! సంసారతాపాన్ని హరించే నిర్మలమైన నీ మధుర మంజుల రూపాన్ని ఎలా దర్శించగలనమ్మా? ఈ నా వ్యర్థమైన ప్రాణాలను హరించి నాకు పరమశాంతిని ప్రసాదించు.
(డా.సి.హెచ్.దుర్గాప్రసాద్ గారి సౌజన్యంతో)
సశేషం